Feeds:
Bydraes
Kommentare

Die idee is daar, soos voorheen vermeld. Die muse is terug, soort-van, ook voorheen genoem. In my kop vorder die storie met rasse skrede, en hardloop heeltemal onder my vingers uit. Op die wit skerm gaan dit egter nie so voorwaarts soos gehoop nie.

Die muse het idees van haar eie. Sy stuur my van bakboord na stuurboord op allerande navorsingsmisies, sommige nuttig, ander dood gebore of dreigende miskrame. Wanneer ek die informasie gesif en gekontroleer het, is Madam Muse af op tee. Of op Lunch. Of kyk voëls. Of flankeer met kupido of wat muses ook al doen as hulle nie voltyds werk nie. Sy maak darem elk nou en dan ‘n draai, maar sy verseg om permanent haar sit te kry.

Om alles te vererger is die pensioenariskop vol vrae en struwelings oor die verkoop- en bou van huise. Op Vrouedag besluit my stem boonop om haar vroulikheid bekend te maak deur die pad te vat. Tydens die bedankings ná die Vrouedagtee het sy (dis nou die stem) so ‘n sexy-heserige verskyning gemaak net tot alles klaar gesê is. En toe ek by die huis kom, is sy so weg. Missing. Skoonveld. Soos koekies in ‘n kinderhuis sonder om een krummel agter te laat. Nie eens ‘n hees geblaas kom deur die stembande nie, dis net ‘n feitlik onhoorbare fluistering.

Ek kry skaars vars lug deur die toegeswelde stembande ingeasem, klink net permanent soos iemand wat gevaalike geheime uitlap, of skinder.

Manlief is radeloos want ten beste van tye praat ek ‘te sag’ na sy sin. Nou is ek vir hom toetentaal onhoorbaar. Daar heers dus ‘n dawerende stilte in die Smith-huis. Nie ‘n vreedsame stilte nie. Ook nie ‘n betekenisvolle stilte nie. Nog nie heeltemal ‘n dreigende stilte nie. Maar dis vir my ‘n onlekker stilte.

Ek tik maar boodskappe op my laptop en dra vir hom aan, want vingertaal is te gevaarlik.

As daar dus ‘n nuwe boek verskyn met die titel Moord op Stilbaai, of Silent Death becomes her, hoef julle nie te raai wie die skrywer is nie. Behalwe dat ek nie op Stilbaai bly nie. Ook nie regtig vies genoeg is om te moor nie. Ek kan egter nie die ander huisbewoner se intensies waarborg nie 🙂 .A_puzzled_woman_holding_a_bomb_100402-225386-160060

Advertisements

Ek is tans tussen stories. Dis nou die tipe wat ek veronderstel is om te skep. Een is by die uitgewers vir keuring (‘n spanningsromanse), ‘n ander driekwart klaar op die rekenaar (‘n romanse vir die Romanzareeks), en vier ander getiteld, ge-karakter (name, de lot) in verskillende stadiums van voltooing op die rekenaar: een roman, een superromanse, een historiese romanse en een romanse. Elk van lg vier is tussen 3 en 15 bladsye lank.

Toe gaan die muse weg. Eers op af-naweek, toe met verlof, en toe vrees ek, met siekverlof of sterfteverlof, en ontaard my werkplek in chaos en lyk so:

20170724_141507

Ek mopper en dwaal tussen facebook (op ou laptop),  Romanza (op nuwe laptop), huisprente uit Tuis-tydskrif,  lees (Isa Konrad, Henk Breytenbach, Chanette Paul (nog besig met lg),  foto’s uitsorteer (honderde ou foto’s is nou veilig in ses ou en nuwe albums), koekbak, spanningsreekse op TV (alles misdaadreekse MET OPLOSSINGS vir elke saak!), beskuit bak, terug na facebook – en kry op die mees onverwagte plek inspirasie. Uit ‘n vriendin se Fb-foto van voetspore op ‘n strand, en ‘n ander vriendin/kollega se Fb-foto van ‘n Griekse broodjie op ‘n lughawe. En daar klop die muse aan. Terug van vakansie af. Uit die bloue lug. Sommer net so.

Die feit dat sy een van bogenoemde vier stories wat tussen 3 en 15 bladsye lank is (hierdie een agt bladsye lank) heeltemal omkrap en verander van ‘n voornemende ernstige roman (!!) in ‘n spanningsromanse, maak glad nie saak nie. Vir inspirasie sê niemand ‘Nee dankie’ nie.

Nou gaan ek eers gou die broodjie-vriendin se toestemming vra of ek haar breinkind mag leen, en die voetspore-vriendin bedank vir haar tydige ingryping, en dan gaan ek WERK!! En navorsing doen. En hopelik iets bruikbaars skep.

Hou tog duime vas!! ASSEBLIEF! En as jy my op Facebook gewaar, jaag my asseblief terug na die storie.

Lekkerlees Moordverhaal

Moord op Karibib

Ek het nog net twee boeke van Isa Konrad gelees en twee meer uiteenlopende stories kan jy skaars kry. Die een, Soenoffer, ontvou terwyl ‘n veroordeelde reeksmoordenaar se biografie geskryf word. Terwyl die leser en biografieskrywer die moordenaar se verskriklike kinderjare herleef, vind die leser saam met die biografieskrywer die waarheid uit oor sy lewe.

Die ander, Moord op Karibib, speel soos ‘n film voor mens se oë af in die sonverbrande dorheid van Namibië. Die hoofkarakter, Alet, word deur omstandighede  vasgevang in ‘n moordondersoek en moet in Karibib aanbly. Terwyl Inspekteer Conrad Dorfling op soek is na die moordenaar, loop Alet en die leser met hom saam. Continue Reading »

Raak ek toe vanoggend heel liries meegevoer oor heldersiendheid en vreemde verskynsels terwyl ek dorp toe ry. Want sien, op pad sing Michael Jackson uit die graf “You’ve been hit by a smooth criminal” en ek verwonder my aan die waarheid van dié woorde.

Giggel ek nog so oor my eie wysheid, toe tref ‘n ander waarheid my. Die nuwe garde, julle weet van wie ek praat, se beeldpoetsers het ‘n onbegonne taak op hande as hulle iets aan dié garde se reputasies wil laat blink. Dis seker hoekom hulle letterlik alles insit – en ek bedoel letterlik in die volle letterlike sin van die woord – om dit te poets wat wel nog kan blink. Want ek het lanklaas in my lewe soveel blinkgepolishde blesse op een verhoog bymekaar gesien.

En na dié stukkie binnepret begewe ek my maar na die rekenaar en skep verder aan ‘n fantasiewêreld waar niemand rommel strooi en heeltemal NIEMAND ‘n rubbish is nie. Selfs nie die skurk in my volgende beoogde Romanza sal ‘n rubbish in die volle sin van die woord wees nie.

‘n Ander stukkie positiewe siening: nêrens, maar nêrens in die wêreld is daar ‘n meer lagwekkende spulletjie as hier by ons nie.

writers-blockEk ly nie aan die normale tipe ‘block’ nie – ek lei aan hierdie tipe. Dis ‘n baie soliede blok op my lessenaar. En sy naam is: Einde van die skooljaar met al die rompslomp wat daarmee saamgaan. Vrydag begin die eksamen – hopelik sal die ‘blok’ dan lig genoeg word om te verwyder – of dalk sal dit sommer self verdwyn.

PhuketDie foto’s is deel van die heelmaakproses, besef sy toe sy die volgende dag oor die ongeskonde wit strand voor hul hotel loop. Alles lyk nuut en vars, asof die trauma nooit die plek getref het nie. En hier waar alles ongeskonde lyk, voel sy Deon baie duidelik en sien sy hom selfs ’n keer of wat op ’n afstand: in die bruingebrande skouers van ’n jong man wat op die strand sit, in ’n ander se omdraai en wuif, in die ontspanne swaaistap van nog ’n ander.

Tog bring dit nie die snydende hartseer wat sy verwag het nie. Soos die foto’s, bring dit wel heimwee oor dit wat mooi was en gebreek het, saam met die wete dat dit vir altyd verby is.

Asof die besef ’n ander soort helderheid bring, begin sy tog tekens van die ramp raaksien terwyl sy van die strand af stap tot in die tuine wat die hotel omring. Vyf jaar was nie genoeg om die voorheen welige plantegroei heeltemal te herstel nie. Enige nuwe gas sal dit nie eens opmerk nie maar omdat sy daarna oplet, sien sy dit tog raak.

Teen die buitemuur van die hotel is die hoogwatermerk aangebring, ’n reguit swart streep, die jaartal en Tsunami, 26 December in netjiese letters daaronder. Net so ’n swart streep is deur Deon se lewe getrek, dink sy onwillekeurig. Deur Deon en soveel ander mense se lewe, korrigeer sy haarself.

Byna deur hare ook, as dit nie was vir Ettienne nie.

In die hotel se foyer ontdek sy ’n spesiale gedenkhoekie wat solank vir die vyfde herdenking van die ramp ingerig is. Die eenvoud en opregtheid van die hoekie laat trane oomblikke lank in Isa se oë brand voor sy die knop in haar keel afgesluk kry en verder lees.

Dis tog nie ’n uitstalling sonder hoop nie, merk sy nou. Daar is foto’s van die heropbou, getikte vertellings deur werknemers wat geliefdes ná dae teruggevind het en altyddeur iemand wat herinner: Dit mag nooit weer gebeur nie.

Ook toe sy ’n dag later die strate te voet invaar, kry sy oral die duidelike boodskap dat die pynlike les goed geleer is. Daar is kennisgewings wat verduidelik hoe die waarskuwingstelsel en ontsnappingsroetes werk in geval van ’n tsoenami, padtekens met tsoenamisimbole en pyle wat die roetes na hoër grond aanwys. Asof gehipnotiseer loop sy die pad wat aangedui word, weg van die kus af, hoër en altyd hoër, verby woonhuise, teen hoogtetjies op, tot by grasbulte. Tot waar die tipies Westerse woonbuurte en vakansiehuise vervang word deur die eenvoudiger huise van plaaslike inwoners. Niks daarvan lyk vir haar bekend nie, miskien omdat die plantegroei nou mals groen is, nie gestroop en toegeslik of bemodder nie.

Die gedagte is skaars koud of sy sien verder voor haar ’n breë rug waaroor ’n ligte T-hemp effens span. Haar hart skop bly en sy drafstap nader maar voor sy binne roepafstand is, besef sy dis nie Ettienne nie. ’n Plaaslike visserman op pad huis toe. Teleurgesteld draai sy om en slenter terug hotel toe.

Maar hoe verder sy loop, hoe meer kere sien sy die groot man, al is daar niemand voor haar in die pad nie. Terugflitse, besef sy. Die breë skouers in die ligte T-hemp met die kruis op wat voor haar loop. Medic. Reddingstou vir die reddeloses en radeloses, geknaktes en beseerdes. Ook vir haar.

Nog steeds vir haar.

Seldsame man se reis

Ek loer vandag om te sien hoe lyk die topverkopers op Amazon en tot my verbasing het Seldsame Man op die top twintig beland. Lyk my die kêrel is ‘n waardige held.seldsame-manvoorblad